Jeugdkamp 2010

Elk jaar rond maart begint de maag toch weer te kriebelen. Het jeugdkamp is weer in aantocht. De uitnodigingen worden gemaakt. Na een maand wachten heeft slechts een handvol kinderen positief gereageerd. Het zal toch niet zo zijn dat we het moeten afgelasten? Toch maar de eerste vergadering uitgeschreven om te bepalen wat het motto wordt van het kamp. Inmiddels hebben we al dik 15 jaar ervaring, en vragen ons elke keer weer af, of we eens niet iets nieuws moeten doen. Maar ja, elk jaar vindt de jeugd deze aanpak geweldig, dus waarom zouden we veranderen?

Toch maar een eerste en tweede herinneringsronde gestuurd, en uiteindelijk hebben we een 55 kinderen die graag met ons meegaan.

1 Leider heb ik er zelf maar bijgezet; hij heeft zich wel niet opgegeven, maar kan het kamp toch niet missen denk ik.

In de week voor het vertrek knijpt mijn maag regelmatig samen. Noem het gezonde spanning, of valse stress, maar ik ben de hele week bezig met het kamp. Op donderdag even met het organisatiecomité de laatste check, het lijkt erop dat we alles klaar hebben staan.

Vrijdag nog gewoon even naar het werk, en dan komt mijn eerste moeilijke moment. Afscheid nemen van mijn partner, maar vooral van mijn 2 kinderen. Ze zijn helaas nog te klein, en een traantje moet ik dan toch wel weer wegpinken.

Dan om een uur of kwart over 5 op naar de Krim. Vele kinderen staan daar net zo zenuwachtig te wezen als ik. Gelukkig is het droog, want de junioren moeten op de fiets naar Kasterlee. Nadat de vrachtwagen (gesponsord door Karwei Goirle, waarvoor onze dank) en de aanhangers van Bas van de Kamp en Bennie Janssens (ook hier uiteraard onze dank) zijn geladen maken we de auto-indeling bekend. De kinderen nemen afscheid van hun ouders, ik knuffel nog 1 keer mijn oogappeltjes.

Na een dikke 3 kwartier bereiken we de Hoge Riele, onze thuisbasis voor de komende 2 dagen. De kinderen nemen direct hun favoriete kamer in beslag, en de leiding ruimt de vrachtwagen leeg. Wat een genot, vele gaan ook al lang mee, en nimmer hoeft hier een taakverdeling gemaakt te worden. Iedereen helpt mee, en de klus is zo snel geklaard. De keuken is direct snel ingericht, wat dacht je anders, met het keukenteam Han, Karin en Peter.

De pupillen geven we uitleg over het kamp. Dit jaar staat het kamp in teken van de X-factor. Waar deze is weet ik zelf nog niet. Op zondag ploffen we de vlag ergens neer, en de kampdeelnemers en leiders zullen met grootst mogelijke moeite proberen deze als eerste te bemachtigen.

De jeugd begint met een voetbaltoernooi. Het is en blijft een voetbalkamp, dus er moet gevoetbald worden. Het zal de enige keer zijn dit kamp. Het veld is niet geheel vlak, en gelukkig hebben de kinderen de vuvuzela thuis gelaten.

De pupillen spelen daarna artiestenspel.

6 Leiders worden in het bos verstopt en dienen elk een liedje te zingen. Dat de paartijd van de dieren verstoord werd bleek vlug, er was een leider bij welke zo vals zong, dat je dacht dat hij op een staart van een kat stond. Het hele kampweekend hebben we geen eekhoorn, konijn of hert gezien!

De eerste valpartijen waren natuurlijk weer een feit, maar bovenal veel muggenbeten. Baukje had het zoetste bloed, haar moesten ze veelvuldig hebben.

Tevens zou dit een weekend worden van de teken. Een aantal leiders zou een huisdier erbij krijgen dit weekend.

De junioren beginnen met het smokkelspel en duiken de bossen in terwijl de duisternis om zich heen begin te slaan. De junioren krijgen drugs mee van onze huisdealer Patrick B. die thuis weer de suikerpot geleegd heeft. De junioren moeten deze drugs door het bos naar de andere kant zien te smokkelen. De leiding zou proberen om met een zaklamp de smokkelaars af te schijnen en vervolgens de drugs in beslag nemen. We dachten dat de leiding van de junioren wel alle drugs onderschept zou hebben al waren er twijfels als je zag dat die jongelui tot laat in de nacht maar tekeer konden blijven gaan.

Om een uur of 11 is het bij de pupillen dan tijd om de danskunsten te bewonderen. Er wordt gehousd, gejumpt en veel gesprongen. Onder het genot van een drankje en snack uit de vetpan is het zo maar 1 uur. De kinderen druipen langzaam af naar de slaapvertrekken. Gelukkig slaan ze het wassen en tanden poetsen over!!

Dan is het ook tijd voor ons om te evalueren. Enkele leiders zitten met de jeugd te kaarten, of doen een spelletje. Mooi is om te zien dat de jeugd en de leiders gewoon bij elkaar zitten, en volop plezier hebben.

Na een paar keer wacht te hebben gelopen op de gangen, wordt het stilaan rustiger, en om 04.30 uur is zelfs de volledige rust weergekeerd.

In bed heb je dan even tijd om na te denken. Er zijn vandaag geen gewonden gevallen, niemand mist zijn ouders. Zullen mijn kinderen me missen? Ik denk van wel… zzzzzzz

Het is al 8 uur, en de eersten komen weer tot leven. Al met al een redelijke nachtrust, hij is wel eens korter geweest. Onder het genot van een muziekje van Peter besluiten we er een ochtendgymnastiekje tegen aan te knallen. Op ritme van de muziek gaan we zwemmen en roeien, en bij menig leider breekt het zweet al uit.

Bij het ontbijt worden de eerste punten en tips uitgedeeld en verdere uitleg wordt verschaft. De pupillen dienen een schilderij te maken voor in de kantine, en moeten een act voorbereiden voor komende avond.

De pupillen schieten het bos is. Een potje vlagverovertje is in het verschiet. Elk jaar worden de spelregels aangepast, maar elk jaar is er dan weer hevige strijd. Leiders en kinderen sprinten door het bos om als eerste een handdoek te kunnen vinden van de tegenstander.

De junioren beginnen met twister en sumoworstelen. Zowel lenigheid als de kracht komen in deze spellen aan bod en daardoor een goede manier om de dag mee te beginnen. Met name het sumoworstelen zorgt voor de nodige hilariteit. Het is schikbarend om te zien hoe sommige kinderen ineens heel veel op hun ouders gaan lijken in deze sumopakken. Maar lenigheid en kracht blijken elkaar goed in evenwicht te houden want alle 4 de groepen pakken punten van elkaar.

We geven de pupillen nog geen rust, en spelen twister en jenga. Vooral dit laatste spel valt goed in de smaak. De leiders en kinderen halen met uiterste precisie blokken uit een stapel om ze er weer bovenop neer te leggen. Er wordt geschreeuwd en gejoeld, en soms gevloekt als de stapel om valt.

Bij de junioren is het tijd voor het spelletje waar de kracht en lenigheid samenkomen, juist we gaan voetballen! Ook hier blijken de teams goed in evenwicht te zijn maar na een zeer spannende slotfase blijken groep 1-2 uiteindelijk met 5-4 te sterk.

Een onhandige leider rijdt met een nieuwe fietskar dwars over een gehuurd damspel, gevolg een lekke band en kapot damspel. Zo zijn de kinderen eens rustig, krijg je een gevalletje nazorg van een leider. Gelukkig heeft de keukenploeg de lunch klaar staan.

Op het menu staat tomatensoep met stokbrood ( een leider gaf aan dat deze toch ietwat droog was, daar de eenden het zelfs teruggooiden, maar als je het goed sopte smaakte het nog best ), en krentenbollen en eierkoeken zo groot als karrenwielen.

Er wordt flink gesmikkeld en er zijn zelfs kinderen die de soep lekkerder vinden als thuis. ( Recept op te vragen bij Han en Karin, waarschijnlijk een blikkie )

De junioren vertrekken op hun fiets naar Turnhout waar het grote speurtocht spel staat gepland. Tijdens deze speurtocht moeten er verschillende opdrachten worden uitgevoerd en vragen worden beantwoorden over België. Iedereen start zeer fanatiek en men gaat met de billen bloot om de opdrachten te volbrengen. Ook word er in Turnhout stevig onderhandeld om met het ruilspel het meest waardevolle ding te bemachtigen. De hondenspeeltjes blijken een schot in de roos en leiden uiteindelijk tot een paar schoenen. De vragen blijken moeilijker te beantwoorden, want zelfs onze Belgische vrienden weten niet hoeveel provincies ze hebben. Maar ook luisteren blijkt een kunst te zijn, want antwoorden als Freddy Merkx kunnen natuurlijk niet goed gerekend worden. Na het spelen van dit intensieve spel is het tijd om een plonsje te gaan nemen in het zwembad. Maar helaas het zwembad is lek en gaat dus niet door. Dan nog maar even lekker met zijn alle op het terras gaan zitten. Al blijkt met zijn allen naar het terras gaan nog niet zo eenvoudig.

De pupillen gaan een aantal opdrachten uitvoeren waar samenwerken centraal staat. Elk jaar proberen we de kinderen weer duidelijk te maken dat je op kamp niet alleen met vriendjes of vriendinnetjes omgaat, maar ook met grotere en kleinere kinderen moet samen werken om het einddoel te bereiken.

We hebben dit jaar een donkere aanhanger gehuurd waar de jeugd door een gangenstelsel moet kruipen. Tevens moeten ze een aantal kilometers door het bos struinen, zodat ze toch enigszins vermoeid terug komen.

Om 18.00 uur is ons kamp al voor de helft voorbij, en wordt het avondmaal geserveerd. Alk jaar weer moeilijk, want wat lusten alle kinderen….

Friet dus met een snack. Heel wat kilo’s friet, meters frikadellen en vele kroketten vinden als eindbestemming de maag.

De junioren gaan het legendarische spel 5 tegen 5 spelen en dat zorgt weer voor de meest schitterende antwoorden. Want wist u dat onze Rielse jeugd WC-papier gebruikt om kwartjes op te vangen, dat Tineke Schouten een man is en honger een potje vrijen verstoort. Het is weer een zeer geslaagde editie al ontstaat er bij de vraag wie de leukste leiders zijn nogal wat discussie.

Op naar doetdiehetofdoetdiehetniet. Dit spel staat al zeker 10 jaar op het programma.

Als ik net wil beginnen komt er een leider naar voren om me namens alle kinderen en leiders te bedanken voor 17  jaar organisatie.

Ze hebben een mooi schilderij gemaakt, met alle namen erop, dit had ik helemaal niet zien aankomen.

Elke groep zal zijn act in uitvoering brengen. Vooral Thriller was geweldig. Mooi om te zien hoe kinderen in hun rol op gaan en als echte zombies door de zaal lopen. Zelfs het ingestudeerde dansje loopt geweldig. Teun en Ron hebben zich in sexy setjes gehesen, en Marc heeft een uur lang K3 staan oefenen, en betreedt het podium in een rokje van crêpepapier en borsten van soepkommetjes.

Er wordt gesumoworsteld, moeilijke woorden verklaard en vaders worden met verf beschilderd.

Bas, een fanatieke PSV-supporter komt het clublied van Feyenoord zingen, en blijkt zeer goed op de hoogte te zijn van de tekst. Er is iemand die beweert dat hij onder een Feyenoord-dekbed slaapt.

Dan komen de bakken. De kinderen zijn nu extreem druk, en de junioren zijn ook van de partij. De leiders gaan in de vla, appelmoes, tomatensoep, suikerwater, meel en hagelslag. De jeugd joelt en schreeuwt, dit is genieten met een hoofdletter G.

Nog even wat disco, maar de pupillen houden het voor gezien. Om 1 uur liggen zij allemaal onder zeil. De na-evaluatie is ook rustig. 2 Leiders slapen zittend op een stoel, en de rest keuvelt onder het gezot van een zoutje en een drankje wat na. De meeste leiders liggen om 3 uur in hun mandje. De laatste junioren kruipen om half 4 in hun eigen bed. Een enkeling was per ongeluk in de verkeerde kamer terecht gekomen zullen we maar zeggen. Er wordt al gesproken over een eerste kampkind, een geintje moet kunnen, toch?

Eerlijk gezegd ben ik te moe om aan het thuisfront te denken. Ik heb mijn partner wel aan de lijn gehad, maar de kinderen niet. Och over een uurtje of 14 zie ik ze weer, eerst nog…..zzzzzz

Onze DJ Peter is naar huis, dus het blijft lang stil. Het is dik 9 uur eerdat de eerste oerkreet door het paviljoen galmt. Dat de fut er wel uit is blijkt wel. Niemand rent meer, of heeft haast met het ontbijt. Ook wel eens fijn, maar 1 spel kan geen doorgang vinden ivm tijdsgebrek.

De junioren gaan mountainbike door de bossen bij Kasterlee waar halverwege in Herentals een lunch op hen zal staan te wachten. Maar ook dit jaar mocht het weer niet zo zijn dat de route hen leidde naar de juiste bestemming en was de lunch toch ook maar weer in Kasterlee. Maar ondanks dat de route anders liep dan gepland is er weer een leuke ronde gefietst. En dit jaar geen salto’s door misverstanden in voor en achterrem, dus er zit wel vooruitgang in.

De junioren volgen een spellencircuit.

Ze moeten zaklopen, skippyballen, vliegend tapijten en kamelen racen. Ze staan allen weer in teken van samenwerking, en het blijkt dat ze inmiddels goed op elkaar zijn ingespeeld.

Hierna wordt er nog even vrij gevoetbald.

De keukenploeg maakt zich op voor hun laatste huzarenstukje, broodjes hamburger mee juin!!!!

Er wordt gesmikkeld en gesmuld, en vele laten zich een tweede broodje ook smaken.

Dan het allesbeslissende eindspel. Hier wordt het hele weekend beslist. Je bent in het voordeel als je veel punten of tips hebt, echter je kunt grote achterstand omzetten in voorsprong. Na een dik uur stooft de eerste groep naar buiten op zoek naar de vlag. Op zich zegt dat niks. Het bos is 300 bij 200 meter, en ik heb hem goed verstopt onder een stel takken en hoop bladeren. Net als we de laatste groep groen licht geven slaakt er een kreet uit het bos dat door merg en been gaat. Marc zou de vlag hebben gevonden. Het team K3 heeft het kamp gewonnen, en de kinderen Rens, Sanne, ‘Jeske, Giel, Bart, Serge en Jochem mogen zich kampkampioen voor een jaar noemen.

De junioren zijn al weer op de fiets gesprongen voor de laatste rit dit weekend, te weten 38 kilometer huiswaarts.De pupillen krijgen nog een snoepzak en een ijsje. Dan is het toch echt tijd om huiswaarts te gaan. Niels Wouters heeft de vrachtwagen met spullen reeds naar Riel gebracht (bedankt Nielske).

Om 18.00 uur komen we aan, en daar zie ik ze…. Ik heb ze toch wel gemist, en geef ze een dikke knuffel.

Als ook de junioren om 18.30 uur arriveren met fikse zadelpijn, zit het kamp er op.

In de kantine wordt nog even nagebabbeld, en nemen we het besluit om ook volgend jaar weer op kamp te gaan.

Uiteraard ook een woord van dank aan de medeorganisatoren, keukenploeg en de vele leiders. Zonder jullie hebben we geen kamp, en dit jaar was weer een zeer geslaagd kamp. Welterusten en tot 2011!!!