Jeugdkamp 2011 was echt een feestje!

Waar is dat feestje, hier is dat feestje!!

Het jaarlijkse voetbalkamp kwam in zicht, een mooie manier om mijn maatschappelijke stage in te vullen. Ik ga al jaren mee als kind, en nu als stagiaire in een eigen team. Na al mijn spullen ingepakt te hebben, op naar de Krim. Het is er een drukte van belang.
Vele ouders die hun kinderen komend weekend moeten missen, en sommigen maken er mooi gebruik van om een weekendje weg te gaan.
Natalie roept voor het eerst de kinderen bijeen, waarna de auto-indeling wordt bekend gemaakt.

Vele auto’s, de bus van K&C en zelfs een ambulance vormen een lang lint. Het vertrek verloopt dan ook volgens schema. De heenreis echter niet, de meeste staan enige tijd in de file als gevolg van een ongeluk, een aantal hebben last van een typisch goed aangegeven Belgische wegomlegging. Dus, het schema moest al voor de eerste maal worden aangepast. Bij het paviljoen aangekomen, worden de kamers ingericht, lees tassen worden in een hoek gegooid, en alleen een slaapzak wordt op bed gegooid.
De toeter geeft weer aan dat we bijeen moeten komen.
Natalie maakt de teams bekend, en ik zit met 2 andere leiders bij een zevental kinderen.
We blijken de paashazen te zijn, de anderen krijgen namen als zwarte pieten, raad van 11, kerstmannen en narren.

De soep is inmiddels warm, en met toast erbij, smaakt die perfect. De stage is zo gek nog niet! Ons gebruikelijke voetbalveld staat vol met tenten, waardoor we een stukje verder moeten lopen om onze eerste spellen te kunnen spelen. Er waren 2 voetbalpartijtjes, en een estafettespel. Daar de duisternis snel begon in te vallen, waren de partijtjes iets korter, op het laatst kon je alleen nog maar voetballen met een lichtgevende bal.
De grotere jeugd blijkt tegelijkertijd te hebben gevoetbald op het grote veld, en deze kom ik weer tegen in ons paviljoen.

Nu wordt er van elke team een leider gesminkt als zwarte piet. Er staat een smokkelspel in het bos op het programma. Ik krijg de 2 jongste van mijn team onder mijn hoede, omdat een donker bos toch wel enigszins angstig is voor deze kinderen. Eentje besluit zelfs maar mee te lopen met een andere leider.
We moeten water met een bekertje naar de andere kant van het bos smokkelen. De mond vul ik ook maar met water, de leiding heeft niet gezegd dat dat niet mag.
We zouden zeker hebben gewonnen, ware het niet dat een ander team hulp heeft gehad van buitenaf. Een klein beetje vals spelen zou wel vaker voor komen dit weekend.

De eerste waxinelichtjes worden uitgedeeld. Dit blijkt onze prijs elke keer te zijn. We moesten deze goed bewaren, omdat we hier vragen mee moeten kopen bij het eindspel.
De jeugd mag de schoen zetten, want we zaten in het thema Sinterklaas. Best raar voor iedereen, want zou de Sint eenmalig rijden in de zomer?
DJ Peerke besluit de volumeknop volledig open te draaien, waarna de disco los barst.
Een uurtje later is het dan tijd om naar bed te gaan voor de kinderen, waarna de evaluatie begint bij de leiders. Er wordt wat gekeuveld, en de leuke momenten worden nog eens besproken. De stilte valt langzaam in, maar het duurt wel tot half zes eerdat het laatste jeugdlid zijn luiken sluit. Ik hoor wel een vreemd geronk vanuit een andere kamer, morgen maar eens vragen wat dat was…

Om half acht ploft alweer het eerste kussen op je hersenpan, kortom dag 2 is begonnen. De kamers beginnen al op een slagveld te lijken. Overal liggen al kledingstukken, alleen toiletgerei kom je nergens tegen. Sommige jeugdigen vertellen me dat de kraan het niet doet, dus wassen hoeft niet. En zeggen ze, je wordt toch weer vuil, dus zonde van de tijd.
De muziek staat al weer aan, en alle kinderen zitten op de grond zich een slag in de rondte te roeien.

Om half tien beginnen we met de lunch. Daar het kamp maar 2 dagen duurt zijn er niet zoveel regels bij het eten. Tuurlijk, liefst met de mond dicht, maar ze mogen eten wat ze lekker vinden. Vroeger kon ik dan gewoon van tafel lopen, maar nu als leider toch maar even geholpen met het afruimen van de tafel.

Het weer zit deze ochtend ietwat tegen, reden om het schema iets om te gooien. Er is regelmatig vrije tijd ingevuld, maar daar beginnen we nu maar mee. We moeten in die tijd een grote kerstbal ( het hout gesponsord door Karwei Goirle ) versieren, T-shirts voorzien van tekeningen, en een kamplied maken, hoezo vrije tijd?

De oudere jeugd gaat naar Bobbejaanland. Zij zullen de achtbanen wel gaan onveilig maken. Ik had daar natuurlijk ook mee meegekund, maar de stage ging door, en eigenlijk was het best leuk, zo’n stage.

Tijd voor het aloude vlagverovertje. Een jaarlijks terugkomend en tijdloos spel. De club wordt in tweeën gedeeld, en verstopt zijn vlag op zijn territorium. Een paar minuten daarna rent, en tikt de hele meute door elkaar. Uiteraard gaat alles weer niet even eerlijk, maar de strijd is er niet minder om. Jammer is wel dat het niet overal even egaal is, met als gevolg dat er regelmatig iemand onderuit gaat. Als afsluiting van dit spel wil de jeugd tegen de leiding. Helaas voor hen, maar wij als leiding winnen dit spel. Het was even stil aan de overkant.

Het miezert nog steeds, maar de tijd is aangebroken voor de vossenjacht. In een groot stuk bos zitten 6 vossen, en samen met de andere stagiaire Koen mag ik vos zijn. Een voor een komen de groepjes voorbij. We geven ze een puzzelstuk, en weg zijn ze weer. Ik hoop dat mijn groepje een beetje zijn best doet, want we willen natuurlijk altijd winnen. Als alle groepjes zijn geweest, kunnen we weer terug naar het paviljoen, alwaar de lunch wordt geserveerd. Toch mooi om de zien, de kinderen hun gezicht zit onder de boter, jam, vruchtenhagel en gewone hagel. Zou ik ook zo zijn geweest? De keukenploeg had goed gezorgd, we hadden zelfs eierkoeken en krentenbollen, wat een luxe.

Even weer wat vrije tijd. De andere twee leiders zijn druk bezig om 10 paashaaspakken in elkaar te flansen van papier, karton en nietjes. Ze maken zelfs van plastic bekers en crêpepapier konijnenstaarten. Ik ben intussen druk bezig om 10 paashazen te tekenen op de shirts van de kinderen, ik kan ff geen paashaas meer zien. Er zijn al groepen waar de waxinelichtjes van gestolen zijn, gelukkig bewaken mijn medeleiders de zak met lichtjes met hand en tand, ze gaan er zelfs mee slapen, naar de WC en onder de douche.

Thema was ook we vieren een feestje. Er werden daarbij cadeau’s uitgedeeld. Zo kreeg Saskia iets omdat ze zwanger is, Freerk omdat hij wel eens een verslagje maakt, de keukenploeg omdat ze elke keer verdomd goed werk verricht, en Imke omdat ze geslaagd was voor het VMBO. Best leuk om zo eens van de andere kant te zien, hoe de leiding wordt bedankt voor alle werkzaamheden. Uiteraard ook de complimenten aan die personen die alles bedacht hebben en in uitvoering brengen.
Op vrijdag weet je al precies wat je gaat doen in het weekend, en als het even slecht weer is, of de planning niet uit komt, dan wordt er even weer geschoven, en alles loopt weer op rolletjes. Ze hebben zichzelf geen cadeau gegeven, alhoewel alle blijde gezichten toch het mooiste cadeau is volgens mij.

Het is tijd voor de Koninginnedag. Er is een heus zeskamp gemaakt. Ze moeten touwtrekken, spijkerpoepen, estafetteloop, ballen gooien, een tactisch spel, flessenvoetbal. Iedereen kan zich weer uitleven, en de ene keer win je en de andere keer net niet. Hopelijk is onze voorraad waxinelichtjes al een beetje aan het stijgen!!

Even weer vrije tijd, ik zal eens een gemakkelijke stoel gaan opzoeken, helaas, we moeten even onze act gaan oefenen. Geweldig hoe enthousiast ze zijn om een liedje te mogen zingen en een dansje te doen. Je mist die luie stoel niet eens. Elke keer toch weer mooi om te zien, ze krijgen vrije tijd, pakken een paar ballen en gaan voetballen, of struinen door het bos met mastappels en stokken.

Als we terug komen in de “kantine” blijkt deze te zijn omgebouwd tot kerstrestaurant. De tafels zijn mooi versierd met tafelkleden en kandelaars. We gaan toch niet heel luxe bikken?
Gelukkig friet met snacks, was het maar elke dag kerst! De frikadellen, kroketten en kilo’s friet worden met smaak verorberd. Even een uurtje uitbuiken. Deze keer kan het, onze act is af, shirts en kerstbal zijn klaar. Zowaar een uurtje rust. Even bijbuurten met anderen, daar inmiddels de oudere jeugd terug is gekomen van een dagje pretpark. Ik hoor wel dat er een aantal flink nat zijn geworden van de waterbaan. Een uurtje of 2 later zit voor hun het kamp er op. Een aantal gaat maandag op zeilkamp, en op het Mill Hill college zitten we midden in de proefwerkweek. Gelukkig sta ik er goed voor, en moet ik nog maar een paar proefwerken maken, dus ik hoef op zondag even niet te leren.

Dan is het toch echt tijd voor doetiehetofdoetiehetniet. Het hoogtepunt van het kamp. Er moeten talloze opdrachten worden gedaan, zoals snoepjes uit slagroomtaart eten, diabolo, woorden maken, blaasvoetbal, moeilijke woorden raden, pingpongbasketbal, en natuurlijk onze act uitvoeren. We schudden met onze konten, zingen onze longen uit het lijf of ons leven er vanaf hangt, het resultaat mag er zijn. Traditioneel eindigen we met de bakken. Kinderen lijden dan ineens massaal aan geheugenverlies en weten niets meer.
Als dank met van elk team een leider met zijn gezicht in suikerwater, meel, tomatensoep, vruchtenhagel en vla. Een bende van heb ik je gezien, maar een kwartiertje later zijn die leiders weer fris en fruitig, zover dat dat nog kan natuurlijk.

Het was trouwens net nieuwjaar geworden. Voor iedereen stond er champagne met soesjes ( oliebollen ). Best geinig, en bovenal zeer gezellig. De vermoeidheid begon nu toch wel zijn tol te eisen. De disco werd niet meer zo fanatiek bezocht, ze besloten deze keer op tijd te gaan slapen. Na een uurtje na-evaluatie vond ik het mooi geweest. Mijn stage zat er even voor een paar uur op. Een enkeling ging nog een paar conversaties verder, waarna de rust wederkeerde op de Hoge Rielen.

Het duurde tot maar liefst half 10 eer er weer leven was in ons paviljoen. Nou ja, op de kamer van de leiding werd afgelopen nachten druk gewerkt. Het leken wel 2 bulldozers die met motorzagen een heel bos aan het wegvagen waren. Het bleken achteraf 2 leiders te zijn, die laten we maar zeggen, last hebben een zware ademhaling.

De ochtendgymnastiek werd begonnen, dus dag drie was van start. De dag van het finalespel. De leiders worden dan toch wat gespannen, er staat ten slotte een jaar kampkampioen op het spel.

De eetzaal was op paaslijke wijze aangekleed. Dus hardgekookte eieren, uiteraard van het ei van de boerderij!!, bij het ontbijt. Elk jaar word je wel weer ergens mee verrast. Hierna op veler verzoek een extra vlagverovering, want de jeugd wilde revanche. Nou, ze kregen revanche. De jeugd had de slogan aanval is de beste verdediging. Ze stoven het bos in, en er was geen houden aan. Ze vonden de vlag en brachten deze veilig naar het eigen gebied. De overwinning was een feit, waarna ze massaal “het is stil aan de overkant” begonnen te zingen. De kamers moesten worden opgeruimd, de vuile was bij in de tas, een soort van afscheid van de slaapzaal.

Hierna het laatste spelevenement, paaseieren zoeken. Dit betekent een uurtje door de bossen benjeren, op zoek naar de hazen. De zon was ondertussen ook van de partij, dus dat veroorzaakte menig zweetdruppel. Teruggekomen bij ons paviljoen was de lunch al klaar: Broodje worst of broodje hamburger. Er was zelfs gebakken juin bij!! Smikkel smikkel, we konden er weer even tegen.

En dan eindelijk het eindspel. We moesten op zoek naar een feestvarken, waar het feest gevierd werd en welk cadeau werd gegeven. Met waxinelichtjes bied je dan voor een vraag, en met jokers kun je de tegenstander dwars liggen. Mooi is dat de kinderen bijna inkakken, maar als er gezongen of gesprongen moet worden, worden ze weer actief.
Tot mijn schrik stuift er een groep naar buiten, omdat ze alles weten, terwijl zeker nog 5 vragen moeten afwerken. Achteraf blijkt dat in dit team een spion heeft gezeten, die wel heel veel antwoorden wist op de vragen….. Vlug handelen, en samenspelen met andere teams, zodat ook wij naar buiten kunnen. Snel daarna staat dan ook elk team in een bos, op zoek naar het cadeau. Helaas, maar ons team was niet de winnaar. Gelukkig zeiden de jongens van de groep dat het maar een spel was, en dat ze een geweldig weekend hadden gehad.

Tja, nog even een ijsje voor iedereen, en dan zat het er toch echt op. Een klein uurtje later bereikten we de Krim. Vele ouders waren blij de kinderen weer in de armen te kunnen sluiten. Mijn ouders en zus kwamen me ook halen, ze zullen me wel gemist hebben.
De kantine was open, en dat werd wel gewaardeerd door de ouders, en kampgangers natuurlijk, want met zo’n mooi weer moest er her en der een dorst worden gelest. Al met al een geweldig kamp, en een leuke manier om stage te mogen lopen. Bij deze wil ik dan ook iedereen bedanken voor deze leuke dagen.

De rest van de leiding heeft blijkbaar het kamp nog een paar uurtjes verder geëvalueerd, maar ik vond het wel goed zo.
Volgend jaar weer op kamp denk ik, maar dan weer bij de junioren, alhoewel dit toch ook zeer leuk was.

WAAR WAS DAT FEESTJE, IN HOGE RIELEN WAS DAT FEESTJE!!!